(Εδώ κι ένα μήνα, χρωστάω λίγα λόγια για ένα μεγάλο που απασχολεί όλους τους ομοφυλόφιλους, και ιδίως τους νεότερους: Την αποκάλυψη του επονείδιστου μυστικού στον μπαμπά και τη μαμά… Πρόσφατα το επανέφερε και η Queerdom.)
Γράφοντας για την πολιτική πλευρά του ζητήματος της ντουλάπας, κατέληξα ότι η αξιοπρέπειά μας, καθώς και η στοιχειωδώς δημοκρατική διεκδίκηση της ανεκτικότητας του περιβάλλοντός μας απέναντι σε κάθε απόκλιση, “επιβάλλουν” σε κάθε ομοφυλόφιλο να μην κουκουλώνει τη σεξουαλικότητά του. Υπάρχει βέβαια πάντα ένας αστερίσκος: Ότι κανείς μας δεν έχει τη δυνατότητα να καθορίζει τη ζωή του ακολουθώντας πιστά τις πολιτικές θέσεις του, χωρίς να σκέφτεται κι άλλους παράγοντες. Και το να βγεις από το καβούκι σου ως προς την ομοφυλοφιλία σου, και μάλιστα μέσα στην οικογένειά σου, είναι πολύ καλό παράδειγμα αυτής της αλήθειας.
Η σχέση μας με τους γονείς μας είναι τόσο πολύπλοκη, όσο και καθοριστική – πάντα βέβαια σε βαθμό αντιστρόφως ανάλογο με την ηλικία μας. Κουβαλάει βαθύτατα ψυχικά συμπλέγματα και ισορροπίες σε τεντωμένα σκοινιά, και περιπλέκεται από οικονομικές εξαρτήσεις και κοινωνικές συμβάσεις. Όταν λοιπόν ζυγίζει κανείς το ενδεχόμενο να μιλήσει στον μπαμπά και τη μαμά για τη σεξουαλικότητά του, υποχρεωτικά λαμβάνει υπόψη του τι σχέσεις έχει μαζί τους, και, το κυριότερο, πώς στοχεύει και πώς περιμένει να διαμορφωθούν οι σχέσεις τους μετά. Χωρίς αμφιβολία, η αποκάλυψη απελευθερώνει από τη σπατάλη ενέργειας στην προσπάθεια να κρύβεις ποιος είσαι, και στο φόβο μήπως το μάθουν. Χτίζει στο μυαλό των γονιών μια πιο αυθεντική εικόνα για το παιδί τους, και δημιουργεί προϋποθέσεις για μια πιο ουσιαστική συνύπαρξή. Όμως αυτά τα θετικά μπορούν να μεγιστοποιηθούν ή να εξανεμιστουν, ανάλογα με το ποιοι είναι οι γονείς μας, και ποιοι είμαστε κι εμείς.
Δεν μπορώ παρά να μιλήσω για τη δική μου οικογένεια. Οι γονείς μου είναι δυο τυπικοί, μεσήλικες, επαρχιώτες μεσοαστοί. Κουβαλούν όλα τα στερεότυπα και τις παρωπίδες που φέρει η όμορφη κοινωνία μας, και μάλιστα αρκετά ενισχυμένα. Η μητέρα μου είναι μια γλυκιά γυναίκα, αρκετά ανίσχυρη όμως μπροστά στον πληθωρικό σύζυγό της, κι εξάλλου σε συμφωνία με πολλές απ’ τις ιδεοληψίες του. Όσο για τον πατέρα μου… Ο μπαμπάς μου είναι ένας εξυπνος και πολυπράγμων άνθρωπος, με βροντερό λόγο, άποψη για όλα, και έντονες τάσεις επιβολής. Στην οργή του είναι εκρηκτικός και ασυγκράτητος. Δεν υπήρξε αυστηρός, με την έννοια ότι πάντα μου παρέσχε περιθώριο να κινούμαι ελεύθερα. Είναι όμως, στην ουσία της ιδεολογίας του, βαθιά συντηρητικός (άλλο αν, επειδή ψηφίζει ΠαΣοΚ και τη δεκαετία του ‘60 τον είχαν δείρει μπάτσοι σε διαδηλώσεις για την Κύπρο, νομίζει πως είναι προοδευτικός). Έχει δε, κατά σατανική σύμπτωση (;), βαθιά εμπάθεια για τους ομοφυλόφιλους. Συχνά τον ακούς να βρίζει τους πούστηδες στην τηλεόραση. Από τα πολύ μικρά μου χρόνια μου τόνιζε τη σημασία του ανδρισμού, και με επέπληττε έντονα όταν κάποιο παιδιάστικό μου φέρσιμο δεν ήταν σύμφωνο με τα σχετικά πρότυπα. Σαν τώρα θυμάμαι, στα έξι ή εφτά μου χρόνια, να παίζω με το κοντομάνικό μου και να τραβάω το λαιμό ως έξω από τον ώμο, κι αυτός να θυμωνει, γιατί αυτή η κίνηση δεν ήταν αντρική…
(Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν είναι τυχαίο το κόλλημα του πατέρα μου με τους γκέι – εξού και το ερωτηματικό στη “σύμπτωση”. Ίσως να είναι ενσάρκωση της θεωρίας ότι ομοφοβικοί γίνονται όσοι προσπαθούν να καταστείλουν τις βαθύτερες μέσα τους φιλομόφυλες ορμές. Ίσως πάλι να διέβλεπε απ’ όταν ήμουν παιδί ενδείξεις τις απόκλισής μου από τα στερεότυπα του φύλου μου, και αυτό να τον ευαισθητοποίησε μέσα του. Δεν μπορώ να ξέρω – και αδιαφορώ).
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τη δική μου έλλειψη αυτοπεποίθησης, τη βαθιά ριζωμένη, κακώς νοούμενη, “ευαισθησία” – δηλαδή την αδυναμία του χαρακτήρα μου -, και την πολύ πρώιμη επίγνωση της ομοφυλοφιλίας μου, δημιούργησαν έναν ασύνειδο φόβο απέναντί του. Πόσο ισορροπημένη σχέση μπορεί να έχει ένα εύθρυπτο παιδί που διαισθάνεται ότι “δεν είναι σαν τα άλλα αγόρια”, με έναν εκρηκτικό, επιβλητικό, ομοφοβικό πατέρα. Ο φόβος καθώς μεγάλωνα εξελίχθηκε σε αντιπάθεια, με αποτέλεσμα μια έντονα αμφίθυμη και προβληματική συνύπαρξη…
Ας μην τα πολυλογώ. Όλα αυτά, ποια εικόνα μπορούν να σχηματίζουν μέσα μου, όταν αναρωτιέμαι τι θα γίνει “αν το μάθουν”; Αντικειμενικά, η αντίδρασή τους θα είναι πολύ άσχημη. Δεν μπορώ να ξέρω ποια θα είναι ακριβώς, αλλά έχω λόγους να φοβάμαι τη σωματική βία, τη διακοπή του επιδόματος, και μια βαθιά και μακροχρόνια κρίση των σχέσεων, μέχρι διακοπής… Πέρα από αυτήν την “αντικειμενική” πρόβλεψη, υπάρχει και η ενστικτώδης άλως με την οποία περιβάλλω εντός μου τη προεικόνιση μιας τέτοιας σκηνής. Με τις παιδικές εμπειρίες, λιγότερο ή περισσότερο απωθημένες, και όλες τις καταστάσεις που καθόρισαν την εικόνα των γονιών μου μέσα μου, πώς μπορώ να μη νιώθω ακραίο τρόμο και απελπισία όποτε σκέφτομαι να τους πω την αλήθεια; Τέλος, δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς τα γενικότερα συμφραζόμενα της ζωής του. Στην παρούσα φάση, με έγνοιες άλλου είδους, και με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, πώς μπορώ να διακινδυνεύσω μιαν ανατροπή του κόσμου μου;
Έτσι έχω αποφασίσει να μην πω κάτι στους γονείς μου. Για την ακρίβεια, δεν αποφεύγω απλώς να τους πω την αλήθεια, μα διαψεύδω ρητά ότι είμαι ομοφυλόφιλος, και επινοώ πότε πότε διάφορα μυθεύματα για σχέσεις με το άλλο φύλο, που δήθεν τυχαία αφήνω να αιωρούνται για να αποδεικνύουν (λέμε τώρα) το φανατικό αντρισμό μου. Μου τρώει πολλή ψυχή όλο αυτό. Αλλά είναι ένα αναγκαίο κακό.
Όλα αυτά αφορούν το δίλημμα αν θα αποκαλύψουμε από πρόθεση την ταυτότητά μας στους γονείς μας. Όμως δεν τελειώνει εκεί το θέμα. Δυστυχώς το σαπροφυτικό είδος των ρουφιάνων πάντα ευδοκιμεί, και σίγουρα οι πατεράδες και μανάδες κάποιων το μαθαίνουν από καλοθελητές. Εκεί λοιπόν ξεκινά όχι μόνο η διαδικασία να το κρύψεις, μα και να ζεις χωρίς να αφήνεις κανένα ίχνος που θα μπορούσε να καταλήξει αποδεικτικό στοιχείο στα χέρια τέτοιων τύπων. Καλώς ή κακώς, προσωπικά επιλέγω να είμαι εντελώς ανοιχτός στο περιβάλλον των σπουδών μου. Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου όμως, φοράω ζώνη αγνότητας… Ο ίδιος φόβος, ίσως και ακραίος, με απέτρεψε από το να υπογράψω επώνυμα στο νέο μπλογκ για τον γάμο των γκέι. Αναγκαίο κακό…
Εξάλλου, εκτός από το να τους το πούμε και να τους το πουν άλλοι, υπάρχει και η τρίτη πιθανότητα: Να το πάρουν πρέφα μόνοι… Δεν αναφέρομαι στην περίπτωση που ανοίγουν συρτάρια και βρίσκουν τσόντες, δονητές, στραπόν και τα όμοια. (Προσωπικά δεν ξεχνώ ποτέ την απουστήρωση…) Πολύ απλά: Ακόμα κι αν δεν φαίνεται η σεξουαλικότητά μας από την εμφάνιση μας, οι γονείς μας μάς ξέρουν καλύτερα απ’ τον καθένα, και δύσκολα θα ξεφύγει από τους περισσότερους η αλήθεια, ή τουλάχιστον η έντονη σχετική υποψία. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει και πολλά. Μια κλασική ανθρώπινη αντίδραση μπροστά σε κάθε τέτοια επώδυνη επίγνωση είναι η εθελοτυφλία…
Πριν λίγο καιρό, σε μια έντονα φορτισμένη συζήτηση σχετική με την ψυχική μου υγεία, η μαμά μου με ρώτησε: “Μήπως είσαι γκέι και δεν μας το λες;” Όπως μου είπε η ψυχολόγος μου, από τη στιγμή που μια τέτοια υποψία την έβαλε σε λέξεις, είναι βέβαιο ότι υποψάζεται, και μάλιστα την απασχολεί συχνά. Όμως, τώρα που το σκέφτομαι, ήταν διατυπωμένη με τέτοιο τρόπο η ερώτηση που έδειχνε ότι η μητέρα μου θεωρούσε δεδομένη την αρνητική απάντηση. Πολύ περισσότερο, ότι ευχόταν, έστω ασύνειδα, ότι θα ήταν αρνητική κι ας ήταν ψεύτικη. Για να το πω αλλιώς, δεν ήταν καθόλου η ερώτηση που θα με προέτρεπε να αποκαλύψω κάτι “αρνητικό”, ή θα διερευνούσε αν της έλεγα κάποιο ψέμα.
Με το σχετικό ταλέντο που έχω αποκτήσει σε τέτοια ψέματα, όντως αρνητική ήταν η απάντηση που έδωσα. Έχω την αίσθηση πως έκανα όχι μόνο το “καλύτερο” για τις σχέσεις μας, και για την εγωιστική προσπάθεια διατήρησης της προσωπικής μου ισορροπίας. Μα πως έκανα και ό,τι μου ζητούσε η ίδια η μάνα μου εκείνη την ώρα, και ό,τι ήταν το πιο εύκολο γι’ αυτούς. Έχουν κι αυτοί τα προβλήματά τους, δεν ξέρω αν θα το άντεχαν… Η προφανής εθελοτυφλία τους λοιπόν είναι για όλους μας αρκετά βολική. Βέβαια η ψυχολόγος μου – που κι αυτή συμφωνεί ότι καλώς δεν το λέω στη φάση αυτή – μου είχε κάποτε υπαινιχθεί πως ο φόβος της αποκάλυψης και η προσπάθεια της συγκάλυψης με κρατάνε πίσω και μ’ εμποδίζουν να λύσω τη σχετική εσωτερική μου σύγκρουση. Της απάντησα τότε: “Ε, κάποτε θα πεθάνουν”. Απάντησε ρωτώντας: “Και τότε νομίζετε πως θα έχει λυθεί η εσωτερική σας σύγκρουση;”.
Τι να κάνουμε, μη σώσει και λυθεί…
(Χρόνια πολλά σε όλους.)
Ο τίτλος του ποστ είναι παραλλαγή συνθήματος από το Athens Pride 2006
Eικόνες. Επάνω: David Hockney, My parents, 1977. Λονδίνο, Tate Gallery.
Κάτω: Vincent Cianni, Uly and his father, South 5th Street, Williamsburg, Brooklyn. 1998.
Απριλίου 11, 2007 σε 12:21 μμ
Αγαπητέ desiderius,
Ένιωσα σαν να προσπαθείς να δικαιολογήσεις στον εαυτό σου την απόφασή σου να μην μοιραστείς την ομοφυλοφιλία σου με τους γονείς σου, γιατί ιδεολογικά μάλλον είσαι αντίθετος με αυτό. Τα πιθανά προβλήματα που μπορεί να δημιουργηθούν είναι όντως αποτρεπτικοί παράγοντες και το γεγονός ότι ζείτε σε διαφορετικές πόλεις, βγάζει από πάνω σου την διαφορετικού είδους πίεση που θα ένιωθες αν ήσουν κοντά τους.
Από την άλλη, θα μπορούσες ίσως να νιώθεις καλύτερα με τον εαυτό σου αν δεν έφτανες στο άλλο άκρο, που περιλαμβάνει τα ψέμματα. Γιατί διαφορετική η απόκρυψη της αλήθειας και διαφορετικά τα ψέμματα. Κι όσα λιγότερα, τόσο καλύτερα. Για όλους.
Θα συμφωνήσω με την ψυχολόγο σου, ότι η μητέρα σου το έχει ήδη σκεφτεί αρκετά. Μην σκέφτεσαι όμως όσο μπορείς το πόσο θα πλήγωνες αυτούς, τουλάχιστον όσο μπορείς μην το χρησιμοποιείς ως άλλοθι, γιατί δεν είναι. Ή εσύ ή αυτοί, σε κάποια πράγματα δεν έχει γκρι.
Πάντως αν δεν σε ταλαιπωρεί και δεν νομίζεις ότι θα σε ταλαιπωρήσει μετά τον θάνατό τους η αποφυγή της λύσης της ψυχικής σου σύγκρουσης, τότε θα σου πρότεινα κι εγώ να μην προχωρήσεις σε ενέργειες που δεν έχουν γυρισμό.
Δεν ακούστηκα επικριτική σε κάτι ελπίζω. Σε καταλαβαίνω και νιώθω ότι κάνεις ό,τι καλύτερο για σένα. Από εκεί και πέρα, δεν χρειάζεται να τονίζεις τον ανδρισμό σου..Για να πείσεις ποιον;
Να είσαι καλά,
Queerdom
Απριλίου 11, 2007 σε 1:03 μμ
Μοῦ πῆρε πολλὴ ὥρα νὰ βρῶ πῶς θὰ ἀπαντήσω. Τελικὰ προτίμησα μιὰ σύντομη ἀπάντηση.
Desideriέ μου, ὅπως κι ὁ ἴδιος σχεδὸν παραδέχεσαι, ὅλα αὐτὰ εἶναι δικαιολογίες σκέτες, τοῦ ἐπιπέδου ποὺ λέει ἡ Βέφα ὅταν τῆς κολλᾶνε οἰ κρέπες στὸ τηγάνι· αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἡ Βέφα εἶναι κακὴ μαγείρισσα, τὰ κιλά της δείχνουν ὅτι μιὰ χαρὰ μαγειρεύει σπίτι. Ὅμως ὅταν πλασάρεσαι ὡς εἰδήμων, τότε πρέπει νὰ ἔχεις τὸ θάρρος νὰ πεῖς «τελικὰ ἡ συνταγή μου εἶναι μάπα, συγνώμη», ἀλλιῶς γύρνα σπίτι σου.
Ἐν προκειμένῳ, δύο τινὰ ὑπάρχουν: ἢ εἶσαι ἔτοιμος νὰ τὸ πεῖς ἢ δὲν εἶσαι. Στὴ δεύτερη περίπτωση, κάτσε στὰ αὐγά σου καὶ μὴν δικαιολογεῖσαι σὲ κόσμο ποὺ στὸ κάτω-κάτω δὲν ἔχει καμιὰ ἁρμοδιότητα νὰ σὲ ἐλέγξει. Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἔτοιμος νὰ τὸ συζητήσω μὲ τὴν ἀδελφή μου, παρ᾿ ὅτι τὸ ξέρει καὶ τὸ ἀποδέχεται ἀπόλυτα καὶ τὸ ξέρει ὅτι τὸ ξέρω ὅτι τὸ ξέρει καὶ τὸ ἀποδέχεται (ναί, τρελαίνομαι γιὰ αὐτοαναφορές, συνολοθεωρίστας δὲν εἶμαι; ;-) ).
Ἂν δὲν νιώθεις ἔτοιμος, ἀλλὰ ταυτόχρονα σὲ τρώει ἡ γλῶσσα, τότε εἶσαι ἔτοιμος. Ἄνοιξε τὸ στόμα καὶ πές το. Ἀφοῦ ἡ μαμά σου τὸ καταλαβαίνει ἤδη, πιάσ᾿ την μιὰ μέρα στὴν κουζίνα, πάρε κι ἐσὺ νὰ τυλίγεις ντολμαδάκια μαζί της, ἐξήγησέ της ὅτι εἶσαι ὁ Desideriος ποὺ γέννησε, γνωρίζει καὶ ἀγαπάει καὶ ζήτησέ της νὰ σὲ καταλάβει καὶ νὰ σε δεχθεῖ ὅπως εἶσαι. Τὰ ντολμαδάκια θὰ βγοῦν λίγο πιὸ ἁλμυρὰ ἀπὸ τὰ δάκρυα ἔληξε τὸ θέμα. Ἂν ὁ μπαμπάς σου εἶναι ψευτονταὴς ποὺ βλέπει ὅλη μέρα Λιακόπουλο καὶ βρίζει τὸν «πούστη τὸν Κίσιντζερ» τότε βάλ῾ τον κάτω, πές του δυὸ φωνήεντα καὶ θὰ τρέμει σὰν τὸ ψάρι.
Ἂν δὲν εἶσαι ἐκεῖ ἀκόμη δῶσε χρόνο στὸν ἑαυτό σου, διάβασε, ἐνημερώσου, κάνε πλάνα στὸ μυαλό σου καὶ μιὰ μέρα ἐφάρμοσέ τα. Ἀλλὰ μὴν δικαιολογεῖσαι σὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν ξέρεις, ποὺ δὲν σὲ ξέρουν καὶ ποὺ δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ δικά σου.
Φιλούνια :)
Απριλίου 11, 2007 σε 8:45 μμ
Χμ…. Μου μυρίζει ευθεία αντιπαράθεση που κανείς από τους δυό σας δεν θέλει να υποστεί, γιατί δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί τις συνέπειες. Ξεχνώντας ότι στη σχέση τη συγκεκριμένη, το πιο βασικό ΟΛΩΝ είναι η ανιδιοτελής αγάπη (και μετά ξύπνησα…). Δηλαδή αν δεν την έχει αυτός ο συγκεκριμένος συνδυασμός ανθρώπων,ε, δεν πάμε καλά.
Κι αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν ΠΑΡΑ πολλά ενδιάμεσα μέχρι να φτάσουμε στις επιλογές ζωής σου, από τις φιλοδοξίες της για εκείνη ως γυναίκα και μάνα (ειδικά αν αυτοπροσδιορίζεται μέσω των παιδιών της κατά βάση) και για σένα ως απόγονό της (μα πέτυχες και… ιατρική, να της το χαλάσεις κι εσύ ρε πουλάκι μου το τζακ-ποτ?!) ;)
ΑΡΑ μικρή μου γνώμη πιάσ’την με το καλό κάποια στιγμή και μίλα της για εκείνη (ντολμαδάκια sound like a good plan). Και κάν’την να στα… ξεράσει όλα τα δικά της. Μέχρι να φτάσεις στη βασική της “πείνα”, αυτή που ζητάει να χορτάσει ο καθένας μας στη ζωή του. Σίγουρα θα υπάρχει κάτι πάρα πολύ βασικό, το οποίο εσύ το έχεις ήδη εκπληρώσει σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Οπότε πατώντας εκεί, σκάσ’το το νέο στα πλαίσια του “ως προς εσένα γυιός άψογος, έχω κάνει αυτά, σε έχω κάνει περήφανη κτλ, αλλά από δω και πέρα είμαι εγώ για μένα”.
Τώρα να το γελάσω λίγο? Ξενυχτα λίγο, εξαφανίσου λίγο, φέρε καμμιά σύριγα στο σπίτι, κανέναν συνεννοημένο φίλο και καλά ρεμάλι και ντηλέρι και παίξ’το χωμένος στα τριπάκια για κάνα μήνα. Αν δεν πάθει εμβολή, έτσι και σε πιάσει κάποια στιγμή να σου μιλήσει γαι την Ιθάκη, να την κοιτάξεις σε στυλ “πλάκα σού’κανα, ξεκόλλα τώρα” και να της εξηγήσεις ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά… Απλώς μια φάση ήταν, και βασικά δεν είσαι πρεζόνι αλλά απλώς δεν σου αρέσουν οι γυναίκες, what’s so wrong with that?
Η να της φέρεις μια συνεννοημενη φίλη στο σπίτι, και να της εξηγήσεις ορίστε, από δω η κοπέλλα που θα παντρευτώ, απλώς είναι λεσβία και έχουμε μια συμφωνία μεταξύ μας. Δεν θα δεις εγγόνια, πάντως το κομμάτι σου στις φίλες σου θα το κάνεις, οκ?
Η ακόμη και να εμφανίσεις υλικό για εγχείρηση αλλαγής φύλου και εισητήρια γαι Βραζιλία, να πάθει εντελώς νταράκουλο η γυναίκα… Και μετά να πεις, οκ, εντάξει, θα παραμείνω αγόρι αφού με παρακαλάς τόσο πολύ…
Τι να σου πω, ο βαθμός της παράκρουσης που θα την έφτανα (ναι, μιλάω εκ πείρας) θα ήταν ανελέητη αν δε μπορούσα να την προετοιμάσω αλλιώς. Πάκο με χρήματα ας πούμε, ναι, παίρνω βίζιτες και είμαι η κραγμένη της νύχτας, θες να το κόψω? Οκ μανούλα, άντε, να στο κάνω το χατηρι, θα είμαι σεμνός γκέυ από δω και πέρα, αλλά μη με ξαναπιέσεις, οκ?
Ναι, ξέρω, δεν θα γελάσει καθόλου με όλα αυτά, αλλά όπως λέει και η ψυχίατρός σου, και να πεθάνει δε λύνεται το θέμα. Ισα-ίσα εκεί χειροτερεύει γαιτί ξέρεις ότι δεν θα ξαναέχεις ΠΟΤΕ την ευκαιρία να τα πείτε μήπως και τα βρείτε…
(Ε ΡΕ ΤΙ ΕΧΩ Ν’ΑΚΟΥΣΩΩΩΩΩ!)
Τεσπα, κάν’το. Τώρα, μετά, κάν’το παντως, οκ?
Δεν ανδρώνεται κανείς παίζοντας εκ του ασφαλούς Ντες…
Απριλίου 12, 2007 σε 1:13 πμ
Γεια σου Desiderius!!!!!!!! Και Χρόνια Πολλά…!!!!!!!
Πάρα πολύ ενδιαφέρον το κείμενο σου, μπράβο, το διάβασα με πολύ όρεξη….
Έχεις δίκιο σε όλα αυτά που λες, συμφωνώ σε όλα… Ναι, οι γονείς μας το υποψιάζονται, απλά εθελοτυφλούν . Επίσης πολύ ενδιαφέρουσα η παρατήρηση σχετικά με τον ομοφοβικό πατέρα και τις πιθανόν βαθιές φιλομόφυλες ορμές…. Νομίζω ότι χρίζει ένα ποστ, κάνεις ωραία τέτοια σχετικά (ρώτα και την ψυχολόγο σου, μια κ την έχεις)…
GordonGr, τα ντολμαδάκια ήτάν όλα τα λεφτά..χαχαχαχαχαχ…. Δεν νομίζω ίσως τόσο ότι δικαιολογείται, απλώς αναφέρει μια κατάσταση που επικρατεί…(και δλδ τι θα το χε το μπλογκ αν δεν έδινε σε μας το δικαίωμα νὰ ασχολούμαστε μὲ τὰ δικά του…).
Πάντως, τώρα άσχετα με τις συνιστώσες που ορίζουν τη ζωή κάθε ανθρώπου σχετικά με την οικογένεια του, ξέρω ότι κάποιες φορές υπήρξε εντελλώς διαφορετική αντιμετώπιση από αυτή που κάποιος περίμενε… (αυτό δεν σημαίνει να πας να το πεις και ότι μπορεί να σε αγκαλιάσουν και να πουν ‘δεν πειράζει’)……
Επίσης πιστεύω ότι αν το έλεγες μόνο στη μαμά σου στο τέλος θα το αποδεχόταν…….
Αυτά…. Κάτι άσχετο, και συγγνώμη κιόλας, την ταινία το “Γαλάζιο Φόρεμα” την έχετε δει? Είχε παρεμφερές θέμα (η μάνα τον αποδεχόταν μέχρι την τελευταία στιγμή). Είχε παιχτεί πέρσι, είχε πάρει και βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ωστόσο προωθήθηκε ελάχιστα, και φοβάμαι ότι δεν έχει βγει σε dvd….αν ξέρει κανείς κάτι ας πει….
Απριλίου 12, 2007 σε 2:02 πμ
Ξαναδιαβάζοντας το ποστ αυτό – από τα μεγαλύτερα που έχω γράψει – , βρίσκω πως θα μπορούσε να έχει γίνει και διπλάσιο ή τριπλάσιο. Υπάρχουν πολλές πτυχές του θέματος που δεν άγγιξα, νομίζω όμως πως έδωσα την κεντρική ιδέα. Ελπίζω να το φωτίσω καλύτερα με αφορμή τα σχόλια.
Queerdom,
“Ένιωσα σαν να προσπαθείς να δικαιολογήσεις στον εαυτό σου την απόφασή σου να μην μοιραστείς την ομοφυλοφιλία σου με τους γονείς σου”: Ίσως. Ακριβέστερα, προσπάθησα να σκιαγραφήσω ό,τι έχω ξαναπεί κατά καιρούς, ότι ο κανόνας “δεν υπάρχει λόγος να μένουμε στην ντουλάπα” έχει κάποιες σημαντικές εξαιρέσεις.
“Διαφορετική η απόκρυψη της αλήθειας και διαφορετικά τα ψέμματα.”: Πολύ σωστό. Για λόγους συντομίας αφαίρεσα απ’ το ποστ το εξής: Υπάρχουν διαβαθμίσεις στην απόφαση να μην αποκαλυφθείς. Μπορείς απλώς να μην το λες, μένοντας σιωπηλός, , χωρίς να διαψεύδεις μα ούτε και να επιβεβαιώνεις από μόνος σου. Μπορείς να το διαψεύδεις ρητά ότι είσαι ομοφυλόφιλος. Και μπορείς όχι μόνο να το διαψεύδεις, μα και να το στολίζεις με επιπλέον ψέμα και υποκρισία που θα “αποδεικνύουν” ότι είσαι στρέιτ. Τώρα, χωρίς αμφιβολία ο τρίτος δρόμος, τον οποίο ακολουθώ, είναι ο πιο εξαντλητικός. Όμως κάποια στιγμή στη χωή μου σκέφτηκα το εξής: Οι γονείς μου υποψιάζονται. Και για κάποιον που υποψιάζεται η σιωπή είναι ομολογία. Βέβαια το ένα ψέμα φέρνει τα πολλά ψέματα, κι αρχίζει ένας φαύλος κύκλος. Αναγκαίο κακό… (;)
“Μην σκέφτεσαι όμως όσο μπορείς το πόσο θα πλήγωνες αυτούς… Ή εσύ ή αυτοί.”: Δεν έχεις άδικο. Το βλέπω “εγωιστικά” το όλο θέμα, τον εαυτό μου κοιτώ να προστατεύσω. Με την εξής έννοια: Κι αν πληγωθούν, το φταίξιμο κατά μέγα μέρος θα ανήκει σ’ εκείνους, επειδή είναι φορείς προκατάληψης, στερεοτύπων, φορείς μιας ιδεολογίας διακρίσεων, λανθασμένης και αντιανθρωπιστικής. Αν πληγωθούν, θα πέσουν κι αυτοί θύματα της ιδεολογίας, όντας παράλληλα και θύτες, αφού κι εγώ θα υποστώ μέσω αυτών τις συνέπειές της. Τα έλεγα ξανά όλα αυτά στο ποστ για τη μαμά του Χριστιανόπουλου.
Όχι, δεν ακούγεσαι επικριτική.
GordonGR,
Δεν θα έλεγα ότι με το ποστ αυτό “δικαιολογούμαι”, απλώς θέτω κάτι που με απασχολεί προς δημόσια συζήτηση, με την πανοπλία της ανωνυμίας. Η λογική του “μη δικαιολογείσαι σ’ ανθρώπους που δεν εχουν δικαίωμα να σε κρίνουν” βρίσκεται μάλλον εκτός της λογικής του ιστολογίου αυτού. Πολύ περισσότερο, όσα γράφω δεν είναι ψεύτικες δικαιολογίες, είναι οι πολύ σοβαροί παράγοντες που καθορίζουν το πώς βιωνω το θέμα.
“Ή είσαι έτοιμος ή δεν είσαι”: Ε, δεν είναι τόσο απλά τα πράματα… Δεν ειμαι έτοιμος καθόλου, δεν με τρώει η γλώσσα, δεν θέλω να το πω γιατί φοβάμαι τις συνέπειες σε όλα τα επίπεδα. Όμως αυτό δεν λύνει το θέμα, γιατί και το απέναντι στρατόπεδο – στρατόπεδο, αφού, μα την αλήθεια, σαν πόλεμο νιώθω το θέμα, με τους γονείς μου εχθρούς – το απέναντι στρατόπεδο είπαμε πως υποψιάζεται. Κι εκτός αυτού, όλη η διαδικασία της απόκρυψης έχει ένα εύλογο ψυχικό κόστος, γιατί με αγχώνει, μα και μου τονίζει την απόσταση που με χωρίζει απ’ τους γονείς μου.
Όσο για τα ντολμαδάκια και για τον Κίσιντζερ: Έλα τώρα! Έτσι εύκολα τελειώνει τοθέμα, με λίγα δάκρυα της μαμάς; Κι έτσι εύκολα αποστομώνονται οι νταήδες σαν τον μπαμπά μου (είναι περίπτωση σου λεω…).
Aphrodite,
Αυτό άκριβώς είναι: “ευθεία αντιπαράθεση που κανείς από τους δυό σας δεν θέλει να υποστεί, γιατί δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί τις συνέπειες”. Αυτό ήθελα να τονίσω ίσως περισσότερο, ότι και τα δυο στρατόπεδα επιθυμούν να αποφύγουν τη μάζη, την απροκάλυπτη συζήτηση για ένα θέμα προφανές, που όμως κρατιέται σαν κρυφό καμάρι. Και γι’ αυτό οι γονείς μου σε κάποιο βαθμό, συνειδητά ή ασύνειδα, επιλέγουν να εθελοτυφλούν. Είναι αρκετά βολικό, αλλά οι σκελετοί παραμένουν στην ντουλάπα.
Δεν είναι απλώς θέμα αγάπης Αφροδίτη μου. Έχει να κάνει και με την ιδεολογία, τα βιώματα, τα ένστικτα που κουβαλά ο καθένας. Οκ, η αγάπη θα έπρεπε να είναι αρκετά ισχυρή ώστε να ξεπερνά τις προκαταλήψεις. Αλλά αυτό, τι να κάνουμε, δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο. Κι εξάλλου, δεν νιώθω καθόλου διατεθειμένος να υποστώ την διαδικασία απ’ την αποκάλυψη ως τη συμφιλίωση με την πραγματικότητα.
Τώρα, πολύ σωστά το λες, στην πολύπλοκη σχέση γονέων-τέκνου υπεισέρχεται και το ζήτημα των προσωπικών φιλοδοξιών των γονέων που το τέκνο πρέπει να δικαιώσει.
Οι συμβουλές σου περί του πρακτέου όπως πάντα έξοχες και ξεκαρδιστικές. Όμως μη εφαρμόσιμες… Πρώτα πρώτα, επαναλαμβάνω, δεν θέλω να το πω! Έπειτα, το επιχείρημα “έκανα όσα ήθελες, άσε με τουλάχιστον να τον παίρνω” θα επανατροφοδοτούσε μια λογική εσφαλμένη στην ουσία της: Ότι οι επιλογές του παιδιού πρέπει να ικανοποιούν τον μπαμπά και τη μαμά. Τώρα, τα περί συρίγγων, αλλαγής φύλου, πεζοδρομίου κτλ υπαινίσσονται ότι πέρασαν χρόνια από τότε που ζούσες με τους γονείς σου… Κοπέλα μου, αν τους πω τέτοια κουλά θα τα κακαρώσουν εκείνη τη στιγμή κι οι δυο από βαρύ εγκεφαλικό! (Τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι και τόσο κακές οι ιδέες σου…….)
Ακριβώς: αν τα κακαρώσουν ποτέ δεν θα τα βρούμε, πάντα θα κουβαλάω την επίγνωση ότι οι γονείς μου απορρίπτουν ένα συστατικό στοιχείο της ταυτότητάς μου. Όμως, κι αν το πω, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα το δεχτούν και δεν θα συνεχίσουν να το απορρίπτουν και μαζί μ’ αυτό κι εμένα. Και, τώρα τουλάχιστον δεν είμαι καθόλου διατεθειμένος να περάσω τις Συμπληγάδες που χρειάζεται για να το διαπιστώσω. Μεθαύριο… Γεροί να είμαστε, και θα δούμε. Η βεβαιότητα του “πες το, καν’ το” πάντως είναι κάπως σαθρή…
Κι αν με το “παίζεις εκ του ασφαλούς” εννοείς ότι δεν είμαι πρόθυμος να διακινδυνεύσω και να κοπιάσω για να ανεβάσω το επίπεδο της σχέσης μου με τους γονείς μου, έχεις δίκιο. Πολύ απλά, τώρα τουλάχιστον,δεν έχω τη δύναμη ν α το κάνω. Κι ομολογώ πως δεν έχω και τόσο σημαντικό κίνητρο να το κάνω. Κι αυτό δεν το τόνισα στο ποστ: Μεγαλώνοντας σε τέτοιες συνθήκες, αγαπώ μεν τους γονείς μου, όμως δεν έχω και τόση όρεξη να τους πλησιάσω παραπάνω… Ίσως και να τους απορρίπτω εγώ πριν με απορρίψουν αυτοί πρώτοι, να είναι δηλαδή μια άμυνα απέναντι στη σύγκρουση. Ακούγεται άσχημο, ό,τι και να ‘ναι. Όμως έτσι νιώθω.
Good As You,
Xαίρομαι που σ’ άρεσε. Χαίρομαι και που συμφωνείς μ’ όσα λέω στον αγαπητό Γκόρντον περί δικαιολογιών.
Τώρα, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω κάποιο στοιχείο ότι ο μπαμπάς μου ίσως κατά βάθος ναέχει φιλομόφυλες τάσεις. Και οι φροϊδικές θεωρίες δεν με πείθουν ποτέ απόλυτα. Αλλά, πραγματικά, δεν μ’ ενδιαφέρει…
Πολύ σωστό ότι κάποτε το παίρνουν οι άλλοι πιο εύκολα απ’ οτι περιμένουμε. (Κι εμείς, την πρώτη μας φορά, δεν περιμέναμε να δυσκολευτούμε αλλά τελικά το πήραμε αρκετά εύκολα; :-Ρ) Αλλά, ειλικρινώς, στην προκειμένη περίπτωση έχω λόγους να πιστεύω ότι μπορεί να το πάρουν και χειρότερα απ’ ό,τι περιμένω, και εν πάση περιπτώσει δεν θέλω να το εξακριβώσω.
Για την ταινία δεν έχω ιδέα.
Απριλίου 12, 2007 σε 3:02 πμ
Good As You,
θυμάμαι ένα (μάλλον άδικο) άρθρο για το Γαλάζιο Φόρεμα στο 10%, που φαίνεται ότι προτιμά την εικόνα που δίνουν για τους γκέι ταινίες (well…) όπως το Straight Story.
[ http://www.10percent.gr/issues/200604/12.html ]
Iδού και η υπόθεση της ταινίας από το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (έχει ενδιαφέρον πώς το κείμενο του φεστιβάλ μιλά όσο το δυνατόν πιο περιφραστικά και με υπονοούμενα για την ομοφυλοφιλία του ήρωα, χωρίς να αναφέρει τον όρο – το 2005, if you please!):
“Δεκαετία του ’50. Mια χήρα μάνα μεγαλώνει τα τρία παιδιά της έχοντας ιδιαίτερη αδυναμία στο μοναχογιό της. Τα πρώτα σημάδια ιδιαιτερότητας του γιου εμφανίζονται νωρίς: κόντρα με την οικογένεια, ρήξη με τα κοινωνικά πρότυπα, φιλίες με το ίδιο φύλο. Το πάθος του για το χορό τον οδηγεί στο Παρίσι και τα πάθη του σε αμφίφυλες σχέσεις.
Δεκαετία του ’80. H απογοητευτική επιστροφή στην Ελλάδα, η καλλιτεχνική του αποτυχία και η όξυνση των σχέσεών του με τη μητέρα του τον οδηγούν σε ακραίες αποφάσεις: πεζοδρόμιο στη Συγγρού, χορευτής σε καμπαρέ με τραβεστί, φυλακή, αλλαγή φύλου. Η μάνα του αδυνατεί ν’ ακολουθήσει τις αλλαγές του.
Δεκαετία του ’90. H ευτυχία που ονειρεύεται δεν έρχεται. Το τέλος τραγικά λυτρωτικό.”
- Τα βλέπεις, Desiderius; Να προσέχεις! (δεν πιστεύω να έχεις και τίποτα πάθη με το χορό;)
Απριλίου 12, 2007 σε 11:43 μμ
AA,
Όπως θα ξέρεις, οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι απαραίτητα παρενδυματίες. Κι εγώ δεν έχω καμιά όρεξη να τον κόψω, εμ, να κάνω εγχείρηση αλλαγής φύλου εννοώ…
Bέβαια πρέπει να ομολογήσω ότι μου αρέσει πολύ το τσιφτετέλι, και επιδίδομαι με μεγάλη επιτυχία. Είναι κακό;
Πέρα απ’ την πλάκα, μα την αλήθεια, φυσικά κάθε ιστορία και κάθε σενάριο είναι θεμιτό, όμως ταινίες που παρουσιάζουν έτσι τη ζωή και τη “μοίρα” των ομοφυλόφιλων είναι απόλυτα συμβατές με μια πολύ αρνητική εικόνα που είχα για τον εαυτό μου. Θεωρούσα σίγουρο ότι θα εγκαταλείψω την οικογένειά μου για να καταλήξω σε ίδρυμα, σωφρονιστικό ή ψυχιατρικό, ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων, κι αυτή ήταν μια αυθαίρετη βεβαιότητα που πάλεψα πολύ για να αποβάλω. Θέλω να πω, επειδή θυμάμαι και το άρθρο του “10%”, καλό είναι αυτά τα στερεότυπα για τους γκέι, και μάλιστα για τη σχέση τους με το σόι, να ανατρέπονται.
Απριλίου 13, 2007 σε 6:38 πμ
Des,
“Οι συμβουλές σου περί του πρακτέου…. μη εφαρμόσιμες… …. το επιχείρημα “έκανα όσα ήθελες, άσε με τουλάχιστον να τον παίρνω” θα επανατροφοδοτούσε μια λογική εσφαλμένη στην ουσία της: Ότι οι επιλογές του παιδιού πρέπει να ικανοποιούν τον μπαμπά και τη μαμά.”
Τσου!
Απλώς ΚΑΜΩΝΕΣΑΙ πως να τάχα μου το κάνεις γι αυτούς, μια που είναι από τα ελάχιστα που μπορούν να τους φιλοτιμήσουν. Είναι λιγότερο επίπονο από το να τους το τρίβεις στη μούρη άπαξ και το αποφασίσεις να το πεις (άμα, όταν κτλ) :))))
“Τώρα, τα περί συρίγγων, αλλαγής φύλου, πεζοδρομίου κτλ υπαινίσσονται ότι πέρασαν χρόνια από τότε που ζούσες με τους γονείς σου… Κοπέλα μου, αν τους πω τέτοια κουλά θα τα κακαρώσουν εκείνη τη στιγμή κι οι δυο από βαρύ εγκεφαλικό!”
Ξανατσού!
Πρώτον αν δε μετακομίσεις σε ξένη πόλη ή χώρα, μην πω και ήπειρο (αθάνατες ελληνίδες μάνες!) και τα 80 να πατήσεις, κάποιος βαθμός αυτοκολλητίασης θα υπάρχει δυστυχώς. Οπότε και η αδυναμία τους, η οποία υπερισχύει του εγκεφαλικού συνήθως… Είπαμε, ελληνίδες μάνες…
Δεύτερον, ακόμα τα λέω. Οταν τα πράγματα φτάνουν στο απροχώρητο (γιατί μην ξεχνάς ότι όσο μεγαλώνεις, τόσο πιο αδιαπραγμάτευτος γίνεσαι εσύ, και τόσο πιο ανελαστικοί εκείνοι), κάτι τέτοια -τα αντίστοιχα αναλόγως κρίσης βεβαίως, είναι τα μόνα που φαίνεται να δουλεύουν.
Αλλά πρέπει να έχουν έφεση στο χοντρό δράμα… Αν προτιμά τη Λαμπίρη κι όχι τη Λαίδη Μακβέθ, χμ, ψιλοπρόβλημα…
Ομως το έχουν πει κι άλλοι: οι απελπισμένοι καιροί ζητούν απελπισμένες λύσεις…
:))))
(ήθελα νά’ξερα αν ήμουν εγώ η ψυχίατρός σου και σου τα έλεγα αυτά, σε πόσες μέρες θα έβγαινα στον Ευαγγελάτο καταγγελία…)
ΜΗ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣΑΙ, όπως κι εσύ, έτσι και πολλοί. Θα το βρεις…
;)
Απριλίου 14, 2007 σε 12:26 πμ
Γλυκιά μου Αφροδίτη,
Ξέρεις, οι αδιέξοδες καταστάσεις έχουν δυο πιθανές λύσεις. Η μια είναι η έκρηξη, η κατά μέτωπο σύγκρουση με το πρόβλημα, η καταφυγή σε μεθόδους “ή όλα ή τίποτα”, κι όποιον πάρει ο Χάρος. Η άλλη είναι η αναβολή. Μοιάζει καλύτερη, αλλά δεν είναι απαραίτητα, γιατί σημαίνει ότι παραμένεις στο αδιέξοδο, ότι διαιωνίζεις μια κατάσταση που δεν είναι καθόλου βολική. Έχει όμως το πλεονέκτημα του χρόνου: Ο πανδαμάτωρ κι η αμείλικτη φθορά που επιφέρει στα πάντα, ίσως αμβλύνει τις αιχμές και ροκανίσει τις ετοιμοπόλεμες διαθέσεις. Δεν είναι απόλυτο ότι οι διο πλευρές γίνονται πιο αδιάλλακτες όσο περνά ο χρόνος. Μπορεί και να γίνουν κι οι δυο πιο αδιάφορες, πιο επίπεδες…
Προς το παρόν εγώ κι οι γονείς μου προτιμούμε το δεύτερο. Εκείνοι εθελοτυφλούν, κι εγώ κάνω τον Κινέζο. Εκτός του ότι δεν ξέρω αν το αποτέλεσμα θα είναι για το καλό, δεν έχω και τα εσωτερικά αποθέματα για να επιλέξω την πρώτη λύση.
Τώρα, στο μέλλον, αν πραγματικά χρειαστεί… Θα δούμε, μπορεί να τους πω ότι με πείραξε και το Τσέρνομπιλ, που έγινε όταν ήμουν τεσσάρων…
Εξάλλου, μα την αλήθεια, σκέφτομαι πολύ σοβαρά να μεταναστεύσω…
(Όπως κι εγώ, πολλοί. Κι ο καθένας κουβαλάει το δυσβάσταχτο βάρος της ζωής αυτής. Αλλά ο καθένας έχει μάτια μόνο για το φορτίο της δικής του καμπούρας. )
Απριλίου 15, 2007 σε 5:46 μμ
δεν είμαι βλογκάκιας, αλλά κοντεύω να εξαντλήσω τα κείμενα του δικού σου βλογκ και να πέσω κάτω από εξάντληση!! Αυτά για την λογοτεχνία και την καλλιτεχνία, με βρίσκουν εντελώς μα εντελώς σύμφωνη και στην ίδια συχνότητα :))
(χώρια που έχουμε λατινογενή nicks)
floslunae
Απριλίου 16, 2007 σε 11:31 πμ
Floslunae, σ’ ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, χαίρομαι που συμφωνείς :)
Απριλίου 21, 2007 σε 8:50 μμ
Αγαπητέ μου Desiderius,
Πραγματικά μεγάλο θέμα αυτό της αποκάλυψης στους γονείς μας. Προσωπικά δε πιστεύω πως υπάρχουν συγκεκριμένοι… «δοκιμασμένοι» κι «εγγυημένοι» τρόποι για να το κάνεις αυτό. Κάθε περίπτωση… κάθε «σύνθεση» οικογένειας είναι διαφορετική. Καμία δε αντιμετωπίζει τα ίδια θέματα με ίδιους τρόπους.
Desid, έτσι όπως μας τα λές η θέση σου είναι ήδη επιβαρυμένη από το πραγματικά σοβαρό, πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζεις. Ίσως δε θα ήταν καλή ιδέα να προσθέσεις αυτή τη περίοδο και άλλα ακόμη προβλήματα πάνω σου. Τέτοια θέματα νομίζω θέλουν πρώτα απ’ όλα να είσαι ψυχικά δυνατός και διαυγής και πιθανόν σε κάποιες περιπτώσεις να είσαι και ανεξάρτητος οικονομικά. Αυτό το τελευταίο ακούγεται κάπως αλλά γνωρίζω μερικές περιπτώσεις που το δικαιολογούν πλήρως. Δε θέλω να επεκταθώ τώρα. Έχω σκοπό να γράψω σύντομα, κι εγώ για τρείς περιπτώσεις που γνωρίζω, από πρώτο χέρι περιλαμβανομένης και της δικής μου, φυσικά.
Τώρα θα σου ακουστεί ίσως παράδοξο αλλά (…προσωπικά πάντα…) πιστεύω πως πρώτα καλό είναι να το μάθουν οι γονείς και ειδικά για μικρές ηλικίες. Αυτό μπορεί να γλιτώσει από πολλές παγίδες και κινδύνους τα νεαρά παιδιά. Ξέρεις όταν γνωρίζεις πως οι γονείς σου είναι μαζί σου και σε στηρίζουν αυτό σημαίνει πως υπάρχει και καλή επικοινωνία και όταν υπάρχει καλή επικοινωνία στην οικογένεια τότε τα άσχημα αποφεύγονται με το καλύτερο τρόπο. Θα μου πείς τώρα… «καλά τα λές αλλά μήπως ξέχασες πως ζούμε στην Ελλάδα;». Φυσικά και δε το ξεχνώ. Το βλέπω και το βιώνω καθημερινά. Και φυσικά θα σου έλεγα πως έχεις δίκιο. Όλο αυτό ακούγεται πολύ ουτοπικό. όντως και δύσκολα μπορεί να συμβεί. Κι αν συμβαίνει αυτές είναι ελάχιστες εξαιρέσεις για την Ελληνική κοινωνία.
Από την άλλη όμως εγώ θα επιμείνω στην άποψή μου υποστηρίζοντας πως ακόμη κι αν δεν έχουμε τους καλύτερους οιωνούς για το τι θα επακολουθήσει της «αποκάλυψης» πρέπει κάποια στιγμή να βρούμε το θάρρος να το κάνουμε (… για τους γονείς μας πάντα μιλάω…). Άλλωστε είμαστε δημιούργημά τους. Δεν ήρθαμε στο κόσμο από το πουθενά. Δεν «διαλέξαμε» πως θα γίνουμε. Γεννηθήκαμε έτσι. Το «δεν γεννήθηκα αλλά έγινα» εγώ προσωπικά δεν μπορώ ακόμη να το καταλάβω. Αν κάποιος μου το εξηγήσει και χρησιμοποιήσει επιχειρήματα ικανά να με πείσουν ειλικρινά θα τον ευχαριστήσω με όλη μου τη ψυχή.
Θα μου πείς πως ένας λόγος που διστάζουμε είναι για μην τους στεναχωρήσουμε. Δεν έχεις άδικο. Είναι σίγουρο πως θα στενοχωρηθούν… θα είναι μεγάλη η «ήτα» που θα φάνε. Αλλά τώρα για σκέψου λίγο… είσαι εσύ η αιτία; Το προκάλεσες εσύ με οποιονδήποτε τρόπο και το έκανες για να τους στεναχωρήσεις; Επίσης για πές μου… Αυτό είναι το μόνο πράγμα που θα τους στεναχωρήσει; Δεν έχουμε κάνει ή δεν έχουμε πεί χίλια δύο άλλα που τους έχουν στεναχωρήσει; Γιατί λοιπόν «κολλάμε» σε αυτό το συγκεκριμένο της αποκάλυψης; Μήπως γιατί μέσα μας έχει φυτρώσει πλέον ο σπόρος της ντροπής που τόσο ξεδιάντροπα μας έχουν σπείρει (κοινωνία, εκκλησία, μέσα ενημέρωσης, σχολεία κλπ…); Μήπως γιατί φοβόμαστε και ντρεπόμαστε;
Μήπως γιατί τελικά δεν έχουμε καταφέρει να δεχτούμε οι ίδιοι τον εαυτό μας;
Απριλίου 22, 2007 σε 10:20 μμ
Mailo πέρνω το θάρρος κα σου απαντώ αντί για τον Desid,το θέμα είναι το εξής,ότι από τη στιγμή που γεννιόμαστε αγόρια οι γονείς μας κ’ανουν όνειρα,εγγονακια και χιλιεςδυο μαλακίες.Όταν το “αγοράκι” τους τους πει μαμά τον πέρνω τότε ίσως να παραμείνουν ψύχραιμοι (σπανιοτατη περίπτωση),ίσως να πηδήξουν από το παράθυρο (η δική μου περίπτωση αν εκφραζόμουν),άλλη περίπτωση με χιλιους δυο τρόπους να προσπαθήσει να σε μεταπίσει,να σε διώξουν από το σπίτι (η πλέον επικρατούσα).Το νεαρός δεν σημαίνει ότι είναι εύπεπτο περισσότερο γιατι γκρεμίζονται με μια φράση όλα τα όνειρα ενω σε άλλη περίπτωση θα αργούσαν να συνιδητοποιήσουν κάποια πράγματα και θα το χώνευαν πολύ πιο εύκολα.Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει αν θα το μάθουν ποτέ καθώς είμαι υπέρ της άποψης καλύτερα οι γονείς να μην γνωρίζουν τις σχέσεις μου (και σε ετεροφυλικό επίπεδο) γιατι κρίνουν και τη μισώ αυτή τη λέξη.Τώρα σε σχέση με το ότι τους έχουμε ούτος ή άλλως στεναχωρίσει αυτό πιστεύω είναι πολύ δυνατό χτύπιμα.Βασικά υποστηρίζω πρώτα κάποιος/α να ανεξαρτοποιηθεί οικονομικά κυρίος και μετα ας το πει και ας μην το πει αν δεν τον απασχολεί,απλά μια ωραία κυριακάτικη μέρα εκεί που θα χαιρετιόστε μετά το γεύμα τους το πετάς κλείνεις την πόρτα και βγαίνει ήρεμος απλά γιατι ξέρεις πως μάλλον η πόρτα αυτή δεν θα ξανανοίξει με την ίδια χαρά και έστι όλα θα είναι πιο ειλικρινή.αυτα!
Απριλίου 27, 2007 σε 6:25 πμ
Αχ, Desiderius, τι ωραία που υπάρχεις!
Λοιπόν!
Πάμε, ένα-ένα:
Η απόκρυψη των προτιμήσεών σου από τους γονείς σου είναι και σε ένα μεγάλο βαθμό η απεικόνιση του γεγονότος ότι εσύ ο ίδιος, κατά ένα μέρος, δεν είσαι σύμφωνος με την ομοφυλοφιλία σου. Τη βιώνεις μέχρι στιγμής σε σεξουαλικό- ερωτικό επίπεδο, αλλά όχι κοινωνικό-πολιτικό. Δυστυχώς δεν είμαστε μόνο σεξουαλικά όντα. Νομίζω ότι είμαστε, μάλλον από τη φύση, και κοινωνικά όντα.
Το να πεις στον μπαμπά σου και στη μαμά σου “είμαι ομοφυλόφιλος”, είναι σαν να το λες στον ίδιο σου τον εαυτό, όσον αφορά την κοινωνικο-πολιτική σου πλευρά.
Οι γονείς μας είναι ένας καθρέφτης.
Ολα είναι αλληλένδετα μεταξύ τους. Το πρόβλημα υγείας, η απόκρυψη της σεξουαλικότητάς σου
και το ότι συντηρείς με αγάπη αυτό το blog, μπορεί και να συνδέονται: Το σώμα σου δυσανασχετεί για το ότι ο εαυτός σου βρίσκεται δεμένος με διελκυνστίδες που τον τραβάνε από παντού, εννοώ ψυχικές διελκυνστίδες. Η απόκρυψη από τους γονείς σου φανερώνει το μέγεθος του ρίσκου που βαθιά μέσα σου νιώθεις, να αποδεχτείς ολικά την ομοφυλοφιλία σου, γιατί η κοινωνία που ζούμε είναι ετεροφυλοφιλική-ομοφοβική και έχει ώς πυρήνα την οικογένεια. Το Blog σου δείχνει ότι ναι μεν το λες ότι είσαι ομοφυλόφιλος, αλλά ανώνυμα. Το blog λειτουργεί ως το αντίθετο του καθρέπτη: Ειναι σαν να στέκεσαι μπροστά από ένα μαύρο καθρέπτη: Ξεστομίζεις όσα ξεστομίζεις, αλλά δε βλέπεις ποιος τα λέει.
Δε θα μου κάνει εντύπωση αν, λέω αν, το φανερώσεις στους γονείς σου, και ταυτόχρονα δεις βελτίωση της υγείας σου και κλείσεις το blog.
Φυσικά δε σου λέω με όλα αυτά “Πες το!”
Απλώς προσπάθησα να αναλύσω τη δυναμική της κατάστασης.
Κλείνοντας, να πω ότι σε θαυμάζω για τον ανεπτυγμένο λόγο και την αναλυτική σκέψη σου.
Φιλιά,
hans meyer
Απριλίου 27, 2007 σε 6:37 πμ
Προς mailo!
Εμένα ο ψυχολόγος μου εδώ στη Γερμανία, μου είπε ότι ο άνθρωπος γεννιέται αμφιφυλόφιλος, ως προυπόθεση, ως βάση.
Από τη γέννηση και μετά απλώς αποκόβεται σιγά σιγά η ομοφυλόφιλή του πλευρά από το περιβάλλον του.
Ποιός είμαι εγώ να τον αμφισβητήσω;
Απριλίου 30, 2007 σε 12:38 πμ
[Zητώ συγνώμη που απαντώ τόσο καθυστερημένα. Ένα σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα - άσχετο με το θέμα... - με κράτησε μακριά από υπολογιστές και ιστόσφαιρες για δέκα μέρες περίπου.]
Mailo,
Όχι μόνο δεν υπάρχουν δοκιμασμένες, τυποποιημένες συνταγές για το πώς θα κάνεις την αποκάλυψη, μα επιπλέον, όπως πιστεύω, δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να τεκμηριώσει ότι όλοι πρέπει να το πούμε στους γονείς μας. Το λες κι εσύ, κάθε περίπτωση οικογένειας είναι αλλιώτικη.
Έτσι κι η θέση σου ότι είναι καλύτερο να το λέμε πρώτα στον μπαμπά και τη μαμά και μάλιστα σε μικρή ηλικία, δεν μπορεί να έχει γενική εφαρμογή. Και στο κάτω κάτω, πόσοι και πόσοι δεν περνάν την εφηβεία τους και τα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής διερωτώμενοι τι τους συμβαίνει, αν είναι γκέι, στρέιτ ή μπάι, κι εν γένει προσπαθώντας να τα βρουν με τον εαυτό τους; Πώς να το πεις σε κάποιον, όταν δεν το ξέρεις καλά καλά ούτε ο ίδιος;
Το αν γεννιόμαστε ή γινόμαστε είναι μια μεγάλη συζήτηση. Ο τρόπος που θα εξέφραζα το πώς το βλέπω είναι ο εξής: Γεννιόμαστε με μια γονιδιακή προδιάθεση, και το περιβάλλον μας, η ανατροφή μας, τα ερεθίσματα που δεχόμαστε μας κατευθύνουν προς το ένα ή το άλλο άκρο του εύρους των δυνατοτήτων που έχουν προβλέψει τα γονίδιά μας.
Αλλά ακόμα κι αν γεννιόμαστε γκέι τι σημασία έχει; Θα χρησιμοποιήσουμε δηλαδή ως επιχείρημα στον μπαμπά που μας λέει “δεν θέλω ο γιος μου να είναι ντιγκιντάγκας” ότι είμαστε τα προϊόντα των γονιδίων που μας κληροδότησαν; Ένα αγαπημένο πρόσωπο μου έλεγε κάποτε πως αν το μάθαινε κάποια στιγμή ο πατέρας του και θύμωνε, θα του είχε έτοιμη την εξής απάντηση: Ότι δικό του παιδί είναι, αυτός τον έφτιαξε έτσι, και μάλιστα η ανατροφή που του έδωσε, για παράδειγμα απαγορεύοντάς του να παίζει με τα άλλα αγόρια της γειτονιάς, ήταν τέτοια που εύκολα θα μπορούσε να τον οδηγήσει προς το ίδιο φύλο. Απάντησα λοιπόν τότε στον Θ. πως εκτός του ότι δεν υπάρχει λόγος να “εκδικηθεί” τον πατέρα του προσπαθώντας να τον πείσει για τα “λάθη” του, στην ουσία της αυτή η απάντηση κινείται στη λογική ότι η ομοφυλοφιλία είναι κάτι κακό, για το οποίο κάποιος πρεπει να φταίει…
Όσο για το αν στεναχωρηθούν… Μα την αλήθεια, λίγο με νοιάζει. το λέγαμε και στο ποστ για τη μάνα του Χριστιανόπουλου: Δεν φταίμε εμείς και δεν πρέπει να ενοχλεί τη συνείδησή μας, αν οι γεννήτορές μας δεν έχουν το μυαλό και το ψυχικό εύρος να συνειδητοποιήσουν τη στοιχειώδη αλήθεια, ότι το να έχουν ομοφυλόφιλο τέκνο δεν είναι ούτε κακό ούτε προσβλητικό.
Τώρα, το λες κι εσύ και ο/η Hansmeyer, και το έχω πει κι εγώ, πολλές φορές φοβόμαστε να βγούμε απ’ την ντουλάπα, μπροστά στους γονείς ή σ’ οποιονδήποτε, όχι γιατί φοβόμαστε το πώς θα αντιδράσουν, μα γιατί μισούμε την γκέι πλευρά μας που θα αντικαθρεφτιστεί στα μάτια τους. Σίγουρα λοιπόν η αποκάλυψη προϋποθέτει την αυτοαποδοχή.
Jangel,
H τελευταία σου θέση δεν μου κάθεται καλά… Αν αποφασίσουμε να το πούμε, νομίζω πρέπει να συνοδεύεται αυτή η απόφαση με μια προσπάθεια και μια ελπίδα ότι οι σχέσεις με τους γονείς μας θα μείνουν οι ίδιες ή και θα βελτιωθούν. Αν είναι να το πούμε και μετά να κλείσουμε μόνοι μας την πόρτα του πατρικού σπιτιού, καλύτερα να μην το πούμε. Εκτός κι αν έχουμε άλλους λόγους να θέλουμε να αποστασιοποιηθούμε. Όμως και πάλι, είναι καλή ιδέα να χρησιμοποιούμε ητν ομοφυλοφιλία μας ως μέσο για το σκοπό αυτό;
Hansmeyer,
Σ’ ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Χαίρομαι που χαίρεσαι που υπάρχω, γιατί εγώ το μισώ (το ότι υπάρχω).
Λοιπόν: Το ‘πε και πριν ο Mailo, το έχω πει κι εγώ πολλάκις, και το ξαναμαναλέω: Σίγουρα λοιπόν η αποκάλυψη προϋποθέτει την αυτοαποδοχή, κι ο φόβος της αποκάλυψης έχει πολλές φορές να κάνει με το ότι δεν γουστάρουμε το κομμάτι του εαυτού μας που θα αποκαλυφθεί.
Επιπλέον, πάω ένα βήμα παραπέρα και παραδέχομαι το εξής: Αν έχεις διαβάσει αρκετά απ’ τα προηγούμενα ποστ μου, θα έχεις δει πως κάθε άλλο παρά αντιμετωπίζω την ομοφυλοφιλία μου αποκλειστικά ως σεξουαλικό μέγεθος. Π. χ., συχνά λέω ότι αποτελεί ένα πολιτισμικό χαρακτηριστικό, κι όχι μια σεξουαλική προτίμηση αποκομμένη από την υπόλοιπη προσωπικότητά μας. Όσο για την κοινωνικοπολιτική της πλευρά, κι αυτή επίσης τονίζεται συχνά στο μπλογκ μου. Ωστόσο, δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου δεν παραμένει διαποτισμένο από τα αρνητικά στερεότυπα για την ομοφυλοφιλία, που κάνουν πολλούς γκέι να ταλαιπωρούνται από άλυτα συμπλέγματα.Με άλλα λόγια, παραδέσομαι ότι η απόφασή μου να το κρύβω απ’ τους γονείς μου ίσως άλλαζε αν είχα (ακόμα) πιο πλήρη αυτοαποδοχή.
Βέβαια, αν σε πιάνω καλά, λες ότι μόνο αν αντιμετωπίζουμε την ομοφυλοφιλία μας ως κάτι που μπορούν να το ξέρουν οι πάντες ανεξαιρέτως, χωρίς να καταφεύγουμε στην ανώνυμη επικοινωνία, τα μυστικά και τα ψέματα, μόνο τότε μπορούμε να θεωρούμε ότι τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας. Δεν ξέρω… Αφήνω ότι προσωπικά έχω δηλώσει ή αφήσει να εννοηθεί ότι είμαι γκέι σε πάρα πολύ κόσμο, έξω απ’ το οικογενειακό μου περιβάλλον. Ξαναρωτάω όμως: Μπορούμε να καθορίσουμε τη ζωή μας μόνο με βάση τις πολιτικές-ακτιβιστικές μας θέσεις;
Όσο για την ψυχική μου υγεία: Φυσικά τα συμπλέγματα που σημάδεψαν την εφηβεία μου, μου κληροδοτήθηκαν στην ενήλική μου ζωή και έχουν βέβαια σχέση με την ομοφυλοφιλία μου και τον αντίκτυπό της στην οικογενειακή μου ζωή πρέπει να έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην καταθλιψούλα μου. Όμως είμαστε πολύπλοκοι οργανισμοί, και τίποτα δεν μπορεί να ερμηνευθεί έτσι μονοσήμαντα. Είχα κι άλλους λόγους να το ρίξω στα Seroxat…
Απριλίου 30, 2007 σε 5:39 μμ
njjcvlkjxcl
Φεβρουαρίου 3, 2008 σε 4:27 πμ
Νομιζω οτι η πιο καταλληλη στιγμη να αποκαλυφθεις θα ειναι οταν εχεις αποκτησει οικονομικη ανεξερτησια και αυταρκεια, ελπιζοντας βεβαια πως δεν θα εχει τους το εχει προφτασει καποιος καλοθελητης το μυστικο.
Ειναι πολυ χειροτερα να το μαθουν απο τριτους -νομιζω. Θα πληγωθουν περισσοτερο με την αισθηση της “κοινωνικης κατακραυγης”, που λενε.
Αν εχεις μπορεσει να καταφερεις κατι τι με την εργασια και τις σπουδες σου, κατι για το οποιο να νιωθουν περηφανοι για σενα, σιγουρα θα το δουν διαφορετικα (πιο ωριμα) το πραγμα.
..και.. μη θεωρησεις την πρωτη αντιδραση τους ως τελικη.. Οπωσδηποτε να περιμενεις ενα ξαφνιασμα κι ενα ξεσπασμα οργης, αυτο ομως δεν θα σημαινει απορριψη ντε και καλα, ενα κυμα θα ειναι και θα περασει. Το ζουμι ειναι να τα εχεις καλα με σενα, να σε αγαπας οπως εισαι, να εισαι βεβαιος πως αυτο το δρομο θελεις και απο εκει και περα, ολα θα ειναι ευκολοτερα, θα μπορεσεις να πεισεις και τους “αλλους” για τουτο -ποσο μαλλον τους γονεις σου.
ΚΟΥΡΑΓΙΟ :-)
Φεβρουαρίου 3, 2008 σε 3:54 μμ
Θελω να σου γραψω να μη παρεις και πολυ τοις μετρητοις το χτεσινο σχολιο μου, εσυ ξερεις πιο καλα… Μια γνωμη εγραψα, βασισμενη σε εμπειριες αλλων, μια και η ιδια ημουν αποφασισμενη (πριν καν γεννησω τα παιδια μου) για ολα: Να τα αγαπω δλδ χωρις οποιοδηποτε περιορισμο. Η αληθεια βεβαια ειναι πως δεν εκανα ποτε (θελημενα) παρεμβαση στο σεξουαλικο τους προσανατολισμο. Τα αφησα να αναπτυχθουν σαν λουλουδακια.
Γιατι στα γραφω αυτα; Επειδη νομιζω οτι καθε μανα καπως ετσι θα σκεφτεται και θα νιωθει για τα παιδια της. Το προηγουμενο σχολιο ηταν αποτελεσμα λογικης/πρακτικης διεργασιας.
Να εισαι καλα, αυτο εχει σημασια. :-)
Μαρτίου 13, 2008 σε 5:39 πμ
Γεια σου Desiderius,
Μόλις ανακάλυψα το blog σου και μπορώ να σου πω ότι στα θέματα των καλλιτεχνών κτλ. ταυτίζομαι σχεδόν απόλυτα με τις απόψεις σου.
Been there done that (που λένε και στο χωριό μου) και με δυο γονείς παρόμοιους με τους δικούς σου (αν και η μάνα μου φαινομενικά είναι εξίσου τσαούσα), έκανα το μεγάλο outing στην καταπιεστική και επιθεωρητή Κλουζώ μάνα, πριν από έναν χρόνο ακριβώς (21 Μαρτίου του 2007) και από τότε πέρασε ένας χρόνος παράκρουσης και κυκλοθυμίας.
Ναι, κι αυτή το είχε υποψιαστεί και ναι σχεδόν το ήξερε… Μετά ένα χρόνο πέρασε από όλες τις τυπικές φάσης, της άρνησης, της παράκρουσης-απειλών, των οικονομικών αντιποίνων (γιατί αυτή κανονίζει τα του εισοδήματος) κι εγώ πάντα εκεί με κατανόηση να προσπαθώ να την ηρεμήσω από τα προβλήματά της και από την παράκρουση. Αλλά αυτή νόμιζε ότι με τις υστερίες μπορεί να με “αλλάξει”, μέχρι που μια μέρα την έβαλα κάτω και τις τα έψαλα κανονικότατα (κάτι που δεν έκανα έναν χρόνο και υπέμενα τις υστερίες της με συνέπεια δύο δερματίτιδες και έναν νευρικό κλονισμό στον ενεργητικό μου).
Της είπα ότι δεν πάει άλλο και ότι δεν αντέχω αυτή την παράνοια και ότι ή θα ξαναγίνει φυσιολογική απέναντί μου είτε θα χωρίσουμε τα τσαρδάκια μας και δεν σε είδα δεν σε ξέρω για λίγο καιρό (no contact, no money, no nothing) για να μπορέσω να ηρεμήσω.
Κι εκεί είναι που τρόμαξε και τώρα όλα μέλι γάλα, μέχρι και χιούμορ αρχίζει να μου κάνει για την ομοφυλοφιλία μου!
Οι γονείς από βιολογικής ρύθμισης (ιδιαίτερα η μάνα και δη μοναχοπαιδίου όπως εγώ) είναι ρυθμισμένοι να σε αγαπάνε ανιδιωτελώς, οπότε αυτό που χρειάστηκε τελικά ήταν χρόνος και ένα μεγάλο χαστούκι (ή γίνεσαι άνθρωπος ή ξέχασέ με) και στρώνουν.
Βέβαια στον πατέρα (ο οποίος επίσης κάνει αρνητικά σχόλια για τους gay αλλά όταν μιλά μαζί μου αντί για πούστης λέει ομοφυλόφιλος και βέβαια συνεχώς με ρωτάει αν χούφτωσα την τάδε και την δείνα, κοινώς εθελοτυφλεί) η μάνα μου απαγορεύει δια ροπάλου να πω οτιδήποτε. Άλλωστε αυτή κανονίζει τα οικονομικά μου και το σχέδιό μου είναι να περιμένω μέχρι αυτή να γίνει τελείως κουλ ώστε να το πω και στον πατέρα και μετά να τραβήξει αυτή το λούκι που τράβηξα εγώ μαζί της και να έχω στο κάτω κάτω και έναν σίγουρο σύμμαχο (πάντα στην μάνα είναι πιο εύκολο)…
Πάντως αυτή τη στιγμή στον πλανήτη happy μόνο ο πατέρας μου δεν το ξέρει ότι τον παίρνω και δεν με πειράζει καθόλου καθώς ποτέ δεν είχαμε και καμιά στενή σχέση. Θα το μάθει όταν έρθει η ώρα του ή όταν θελήσει να του το πει η μάνα μου. Πάντως εγώ μέχρι εδώ μια χαρά τα έχω βρει πλέον και με τον εαυτό μου και με τον κοινωνικό μου περίγυρο και αρχίζω να τα βρίσκω και με τη μάνα μου.
Πάντα φανταζόμαστε το χειρότερο αλλά δεν θα μάθουμε ποτέ τι μέλλει γενέσθαι αν δεν κάνουμε το βήμα!
Give it a try! Πίστεψέ με, θα σε βοηθήσει πάρα πολύ σε προσωπικό επίπεδο να φτιάξεις μια υγιή σχέση με τους γονείς! (Εγώ με την μάνα γιατί με τον πατέρα σχέση ανύπαρκτη, αν και ελπίζω ότι σύντομα θα έρθει η κατάσταση σε μια ισορροπία με την μάνα ώστε να του το πούμε και εκείνου, που το ξέρει από τα γηνοφάσκια μου και δεν θέλει να το δει)…
Αυτά τα ολίγα, κι εγώ δειλός είμαι που δεν το λέω στον πατέρα, μην νομίζεις ότι σου την λέω ή οτιδήποτε, καταλαβαίνω τον τρόμο σου και ξέρω τι θα περάσεις για λίγο καιρό! Αλλά αυτό θα σε κάνει να βγεις πιο ώριμος και πιο δυνατός!
Σου εύχομαι τα καλύτερα και εύχομαι να σε γνωρίσω κάποια στιγμή (όχι δεν σου την πέφτω) γιατί φαίνεσαι σκεπτόμενο άτομο από το είδος που σπανίζει στις μέρες μας τόσο στις αδερφές όσο και στους αδερφούς!
Μαρτίου 15, 2008 σε 10:18 μμ
Αγαπητή Ροδιά,
Ζητώντας συγνώμη για την καθυστέρηση, σ’ ευχαριστώ για τα σχόλια και τις συμβουλές.
Ένα χρόνο σχεδόν μετά το ποστ, η κατάσταση ως προς το ζήτημα παραμένει ως είχε. Οι σχέσεις μου με τους γονείς μου έχουν βελτιωθεί αισθητά μαζί με την ψυχική μου υγεία.
Λογικά όσα λες, ωστόσο… Καταλαβαίνεις, κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Κι η Μήδεια μάνα ήτανε – όχι ότι συγκρίνω τη δική μου μαζί της.
Αγαπητέ GM,
Σ’ ευχαριστώ για το εκτενές σχόλιο και τα καλά λόγια.
Το ίδιο έχω να απαντήσω και σε σένα… Ωστόσο καλό είναι να προβάλλονται περιπτώσεις σαν τις δικές σου, για να βλέπουμε ότι πολλές φορές τα πράγματα είναι λιγότερο τραγικά απ’ ό,τι πιστεύουμε.
Μπορείς να μου την πέσεις ελεύθερα.
(Συγνώμη για το σύντομο των απαντήσεών μου, μα είμαι στρατευμένος πια και δεν έχω χρόνο…)
Μαρτίου 19, 2008 σε 2:46 πμ
Ρε παιδια πολυ φασαρια για το τιποτα.
Απλα πεστο ρε φιλε και μην αναλωνεσαι σε προβληματισμους. Αμα δεν καταλαβαινουν το δικαιωμα σου να ζησεις οπως εσυ θες, τοτε πιο το νοημα;
Δεκεμβρίου 3, 2008 σε 1:44 πμ
μπες στο chris29-newscom.blogspot.com